போதும் இந்தப் பிறவி... நீ என்னை விலகிட நினைக்கும்போதெல்லாம்... அடிக்கடி இறந்து விடுகிறேன், அதனால் தான் என்னமோ வாழ்ந்தும் முடித்து விட்டேன், உன்னோடு உன் அன்பில்.. போதும் இந்தப் பிறவி, இன்னொரு ஜென்மம் இருந்தால், அதிலொரு பிறவி வேண்டும், உணர்வுகளே இல்லாத கல்லாக....
உன் நினைவை காவல் காப்பேனே...! கண்ணில் கண்ட காட்சியெல்லாம் கண்மணியே நீதானே... உன்னை நினைத்து நெஞ்சம் நெகிழும் நேரமும் இதுதானே...! நீ மரித்தாலும் மறைந்தாலும் என்னை விட்டு பிரிந்தாலும்... மண்ணோடு புதைந்தாலும்... நெஞ்சில் புதையாமல் இருப்பாயே...! புதைந்தாலும் புதையல் காக்கும் பூதம் போல்... உந்தன் நினைவை காவல் காப்பேனே...!
மனதில் நினைப்பாளா...? மனதில் நினைத்தவளை மனதோடு புதைத்து விட்டேன், மனமோ படபடக்க, மண்ணோடு புதைந்து விட்டேன்... மண்ணில் கனவோடு, மனதில் நினைவோடு, மரணத்தை தழுவினால் மனதில் நினைப்பாளா...? மண்மீது உதிர்வேனா...?
உன்னோடான பொழுதெல்லாம் நான் சேமிக்கும் பொக்கிஷமடி, தேவதையுன் அன்பொன்றே இவ்வுலகில் போதுமடி, நீயில்லா வாழ்வெனக்கு நிம்மதியில்லா நரகமடி, நான் சாயும் தோளெனக்கு தோல்வியற்ற சிகரமடி, ஆறுதலாய் நீயிருந்தால் அழுகையெனக்கு சொர்க்கமடி, உன் கண்ணிரண்டில் நீர் வந்தால் பதறுமென் இதயமடி, வாழ்வெல்லாம் நான் சாய உன் மடியே போதுமடி, உன்னைத் தந்த இறைவனுக்கு என் காலமெல்லாம் சரணமடி...
தவத்தின் பலன் பொய்யூர்... பத்து மாதம் தவமிருந்தாள் வயிற்றில் என்னை சுமந்து கொண்டு... அவளின் உள்ளே தவமிருந்தேன் எந்தன் மூச்சை அடக்கிக் கொண்டு... தவத்தின் பலனாய் என்னை கண்டு கொஞ்சியே மகிழ்ந்தாள் மீண்டும் மீண்டும்... மழலை மொழியாய் மொழிந்தேன் நானும் அவளின் முகத்தை கண்டு... பத்து மாதங்கள் வாழ்ந்தேன் பையூரில்... அறிமுகம் தந்தாள் பொய்யூரில்... என்னை அவளின் மகன் என்று...
